altyazı: hayyam
MARIENBAD'DA GEÇEN SENE
Sessiz odalar; çok ağır, çok kalın halıların...
ayak seslerini yuttuğu, adımların duyulmadığı...
bir kez daha yürüyenin sanki sırdaşı misali koridorlar...
koridorlar, salonlar, galeriler boyunca...
başka bir çağdan kalma bu hüzünlü malikânenin mimarisi...
bu kocaman ve şatafatlı malikâne...
koridorların, sonu olmayan koridorları takip ettiği...
sessiz, metruk... soğuk, ağır süslemelerle bezenmiş...
lambri, ustuka, silme, mermer...
loş aynalar, karanlık tablolar, sütunlar...
...oymalı girişler, sıra sıra kapılar, galeriler...
başka bir çağdan kalma süslemelerle bezenmiş...
metruk salonlara götüren birbirine dik koridorlar...
sessiz odalar; çok ağır, çok kalın halıların...
ayak seslerini yuttuğu, adımların duyulmadığı...
kornişin altında, ölü yapraklar gibi dal ve çelenkleriyle...
özenle hazırlanmış, bu frizden uzaklara...
...üzerinde bir kez daha yürüdüğüm zemin sanki hâlâ...
kum ve çakıl veya taş döşeme...
koridorlar, salonlar, galeriler boyunca...
başka bir çağdan kalma bu hüzünlü malikânenin mimarisi...
bu kocaman ve şatafatlı malikâne...
koridorların, sonu olmayan koridorları takip ettiği...
sessiz, metruk...
...sessiz odalar; çok ağır, çok kalın halıların...
ayak seslerini yuttuğu, adımların duyulmadığı...
bir kez daha yürüyenin sanki sırdaşı misali koridorlar...
...başka bir çağdan kalma süslemelerle bezenmiş...
metruk salonlara götüren birbirine dik koridorlar...
sessiz odalar; çok ağır, çok kalın halıların...
ayak seslerini yuttuğu...
adımların duyulmadığı, sanki sırdaş...
...taş döşeme, üzerinde bir kez daha yürüdüğüm...
koridorlar, salonlar, galeriler boyunca...
başka bir çağdan kalma bu hüzünlü malikânenin mimarisi...
bu kocaman ve şatafatlı malikâne...
koridorların, sonu olmayan koridorları takip ettiği...
sessiz, metruk...
soğuk, ağır süslemelerle bezenmiş...
lambri, ustuka, silme, mermer...
loş aynalar, karanlık tablolar, sütunlar...
...oymalı girişler, sıra sıra kapılar, galeriler...
başka bir çağdan kalma süslemelerle bezenmiş...
metruk salonlara götüren birbirine dik koridorlar...
sessiz odalar; çok ağır, çok kalın halıların...
ayak seslerini yuttuğu...
adımların duyulmadığı...
sanki dalıp gitmiş sırdaşlar...
bu cansız, yavan dekordan çok uzaklara...
kornişin altında, ölü yapraklar gibi dal ve çelenkleriyle...
özenle hazırlanmış...
bu frizden uzaklara...
üzerinde bir kez daha yürüdüğüm zemin sanki hâlâ...
kum ve çakıl veya taş döşeme...
sana kavuşmak için adeta...
zengin ahşap kaplamalı duvarlar arasında...
ustuka, silme, tablolar...
aralarından geçtiğim çerçeveli gravürler...
seni beklerken içlerinde çoktan...
kendimi bulduğum...
şu an senin huzurunda bulunduğum mekândan...
çok çok uzaklarda; ve yine beklerken...
bir daha gelmeyecek birini...
artık bizi ayıramayacak birini...
seni benden koparan.
Birkaç dakika daha beklemeliyiz, birkaç saniye...
Birkaç saniye daha, hâlâ tereddüt içindesin sanki...
ayrılmak için ondan, kendinden...
onu hayal ettiğin bu aynı yerde...
kaybolan hayali tekrar belirebilirmiş gibi...
ürkekçe veya ümitvâr...
bu bağı kaybetme korkun öyle...
Hayır, bu umut artık beyhude.
Kalmadı artık öyle bir yalanı, zindanı, bağı kaybetme korkusu.
Bu öykü çoktan bitti.
Birkaç saniye daha, donuverdi...
Ebediyen, mermer bir mazi....
taşa oyulmuş bu bahçe misali;..
odaları artık metruk bu malikâne misali;..
sen hâlâ tereddütte, bu bahçenin girişine...
gözünü dikmişken belki de...
maskevari, müteyakkız, lakayıt yüzlerden oluşan...
çitlerin arasından geçerek sana kavuşmak için...
içlerinde yürüdüğüm koridorları hâlâ gözleyen...
bu durgun, sessiz,..
belki de nicedir ölü insanlar misali.
İşte.
Şimdi...
Seninim.
1928 veya 1929 yılındaydı galiba...
Sahi mi? İnanılmaz.
Daha önce karşılaşmıştık sanırım.
Onunla bir alâkası yok.
Ve kadın veya adam birşey yapmış...
gibi görünüyorsa...
Hava aylarca berbat vaziyetteydi.
Dışarı çıkamadık, ta ki birden...
Bizzat gördün mü?
Hayır, bir arkadaş anlattı.
Arkadaşın anlattıysa...
Başkalarının ne düşündüğünü bu kadar önemseme.
Benden başkasını dinlemeyecektin hani?
Dinle o halde, bu rolü daha fazla üstlenemem.
Bu sessizlik, bu duvarlar...
beni mahkûm ettiğin bu fısıldaşmalar...
Sesini bu kadar yükseltme.
Beni mahkûm ettiğin bu fısıldaşmalar sessizlikten de beter.
Taş kesilmiş bir bahçede birlikte gömülmüş iki tabut gibi...
beraberce geçirdiğimiz bu günler...
ölümden de beter.
Huzur veren, bakımlı bir bahçe, güzelce budanmış...
nizamî yollarında beraberce gezdiğimiz...
yanyana, gün be gün...
aramızdaki mesafeyi koruyarak, hiçbir zaman...
İnanılır gibi değil!
Sanırım, 1928 yılındaydı...
1928 veya 29...
1929 yazında bir hafta don olmuştu...
Çok güzel bir kadın.
Çok hayalperest.
Bıktım bu duvarlardan, fısıldaşmalardan...
bu koridorları arşınlayarak...
yanyana geçirdiğimiz günlerden, mesafemizi korumaktan...
ama bu parmaklar bu ağızlara...
hep kilit vurma derdindeydi...
Parmaklar kilit vurma, gözler seni görme derdindeydi...
ama başka bir çağdan kalma bu duvarlara baktırılmaktaydı...
lambri, kesme cam aynalar...
eski moda tablolar...
ustuka, trompe l'oeil sütun başları...
sahte kapılar, sahte sütunlar...
sahte perspektifler.
Çok da olağanüstü değildi.
Girişmişti işe, tüm ihtimalleri...
hesap edip.
Tüylü kanatlar, kuğununki gibi.
- Uzun süredir mi buradasınız? - Hayır, ama daha önce gelmiştim.
- Sevdiniz mi burayı? - Özel bir sevgim yok.
Sadece sürekli burada buluyoruz kendimizi.
Babam, bilirsiniz...
Topuğu kırık bir ayakkabı...
Kaçmanın bir yolu yok mu?
Kaçmanın bir yolu yok.
Öyküyü bilmiyor musunuz?
Geçen sene dönen bir dedikoduydu.
Frank dedi ki, kadının babası ondan...
...kadına göz kulak olmasını istemiş.
Gözleri bir garip bakıyormuş ama; tabloyu açıklama...
bahanesiyle kadının odasına...
girmeye çalıştığında kadının farkettiği üzere.
Alman pasaportunun olması hiçbir şeyi kanıtlamaz.
Kendisi burada, azizim, ilgisi yok.
Başka bir oyun oynayalım.
Hep kazandığım bir oyun biliyorum.
Kaybetmiyorsan, oyun değildir.
Kaybedebilirim, ama daima kazanırım.
Görelim.
İki kişiyle oynanıyor. Kartlar bu şekilde dağıtılıyor.
Yedi.
Beş.
Üç.
Bir.
Her oyuncu yerden istediği kadar kart alabilir...
...ama her seferde bir sıradan olmak şartıyla.
Son kartı çeken oyuncu kaybeder.
Başlar mısınız?
Hâlâ aynısın...
daha dün ayrılmışım gibi senden.
Bunca zaman sana ne oldu?
Hiçbir şey, hâlâ aynı kaldığıma göre.
Evlenmedin mi?
- Neden? - Özgürlüğüme düşkünüm.
- Neden burada olmasın? - Eğlenceli bir yer burası.
- Özgür olmak için mi, yani? - Evet, bilhassa onun için.
Hâlâ aynısın.
Ama zar zor hatırlıyor gibisin.
Yine de şu barok süslemeleri tanırsın...
şu, üzüm salkımı tutan adamı...
arkasındaki yapraklar...
bizi bekleyen bir bahçeden sanki.
Hiç dikkatini çekmemiş miydi?
Böyle iyi bir rehberim hiç olmamıştı ki.
Nasıl derler bilirsiniz: avucunun içi gibi.
Görülecek daha çok şey var, dilersen tabii.
Çok isterim.
- Çok mu sır barındırıyor burası? - Bir sürü.
Ne kadar gizemli görünüyorsun.
Neden öyle bakıyorsun bana?
Zar zor hatırlıyor gibisin beni.
Seni ilk kez Frederiksbad bahçelerinde görmüştüm.
Diğerlerinden ayrı duruyordun...
taş tırabzanın yanında...
elini tırabzana dayadığın kolun yarı aralıktı.
Geziyoluna doğru bakıyordun.
Yaklaştığımı görmedin.
Sonra çakıl yol üzerindeki ayak seslerimi farkettin...
ve başını çevirdin.
O, ben değildim sanırım. Yanılıyorsun.
Hatırla.
Kaide üzerinde duran taş heykelin yanındaydık...
klasik tarzda, bir adam ve bir kadın...
yarım kalan hareketleri özel bir mânâ taşıyormuş gibi duran.
Kim olduklarını sormuştun bana.
Bilmiyorum diye cevap vermiştim.
Tahmin yürütmüştün, bense demiştim ki...
sen ve ben de olabiliriz onlar.
Gülmeye başlamıştın sonra.
Sevdim... Sevdim o zaman...
gülüşünü duymayı.
Diğerleri yakınımıza gelmişti.
Birisi heykeldekileri tanımıştı.
Mitolojik karakterler; tanrı veya kahramanları antik Yunan'ın.
Veya belki bir alegori veya onun gibi bir şeydi.
Dinlemiyordun artık. Dalıp gitmiştin sanki.
Bakışların yine ciddi, ifadesizdi.
Dönüp geziyoluna gözünü dikmiştin tekrar.
Bir kez daha ayrıldık.
Olmaz böyle şey!
Yürüyüşe çıkalım hadi.
Frank daha gelmedi.
Nasıl derler bilirsiniz: avucunun içi gibi.
Ya önce sen başlarsan?
Bir kez daha yürüdüm...
tek başıma, aynı koridorlar boyunca...
aynı metruk odaların içinden...
aynı revakların altından...
aynı penceresiz galerilerden...
aynı eşiklerin üstünden...
böylece yol alarak labirentte, adeta gelişigüzel...
ve bir kez daha...
bu devasa otelde herşey terk edilmiş...
boş salonlar, koridorlar...
salonlar, kapılar...
kapılar, salonlar...
boş sandalyeler, geniş koltuklar...
merdivenler, basamaklar...
basamaklar, art arda...
cam eşyalar, boş bardaklar...
bırakılmış bir bardak, cam bir bölme...
mektuplar, kayıp bir mektup...
anahtarlıklara asılı anahtarlar...
kapı numaralı anahtarlar:
309, 307, 305, 303...
avizeler, avizeler...
inciler, aynalar...
görünürde kimsenin olmadığı koridorlar.
Diğer herşey gibi bahçe de terk edilmişti.
Geçen seneydi. Çok mu değiştim sonra?
Beni tanımıyormuş gibi mi yapıyorsun yoksa?
Bir yıl olmuş bile, daha fazla belki de.
Sen, hiç olmazsa, hâlâ aynısın.
Hâlâ aynı hülyalı gözlerin var...
aynı gülüş...
aynı ani kahkaha...
aynı hoyrat kol hareketi...
aynı şekilde elini omzuna yaslayışın...
ve hâlâ aynı parfümü kullanıyorsun.
Hatırla...
Frederiksbad bahçelerini.
Yalnızdın, ayrı...
yaslanırcasına duruyordun taş tırabzana...
elini tırabzana dayadığın kolun yarı aralıktı.
Geziyoluna doğru bakıyordun.
Yaklaşıyordum sana.
Ama aniden durmuş ve sana bakmıştım.
Bana dönmüştün şimdi de.
Yine de görmemiştin sanki beni.
Sana bakmıştım, karşılık vermemiştin yine de.
"Çok canlı görünüyorsun," demiştim.
Sen ise sadece tebessüm etmiştin.
Sohbete girmek için heykelden bahsetmiştim.
Adam, genç kadını durdurmak istiyor demiştim.
Bir şeyi, bir tehlikeyi farketmiş...
ve kadını durdurmak için kolunu kaldırmış.
Sen ise demiştin ki, asıl bir şeyi farkeden kadın.
Eliyle işaret ettiği muazzam bir şeyi.
Her iki varsayım da doğru olabilirdi.
Evlerini geride bırakarak günlerce yol almışlardı.
Bir falezin doruğuna varmışlardı.
Kadın, ufka doğru uzanan denizi gösterirken...
adam, uçuruma yaklaşmaması için kadını durdurmuştu.
Sonra isimlerini sormuştun bana.
İsimlerinin önemi yok demiştim ben de.
Kabul etmemiş, isim takmıştın onlara...
ki rastgele, bence.
Onlar, sen ve ben de olabiliriz demiştim,..
bir başkası veya.
İsim takma onlara. Pek çok mânâya gelebilirler.
Köpeği es geçiyorsun. Neden köpekleri var?
Onların değil. Sokak köpeği o.
Sahibesine çok yakın ama.
Kadın, köpeğin sahibesi değil.
Kaide küçük olduğundan yakın duruyor.
Şu, köpeksiz heykeldekiler de aynı kişiler.
Birbirlerine bakıyorlar.
Kadın, elini adamın dudaklarına uzatmış...
ama yakından görebileceğin üzere adama bakmıyor.
Gitmek istemiyorum oraya. Çok uzak.
Benimle gel, lütfen.
Lütfen.
İmkansız diyorum sana.
Frederiksbad'a hiç gitmedim ki ben.
Peki, belki de başka bir yerdi:
Karlstadt, Marienbad veya Baden-Salsa...
burası hatta, bu salon.
Sana bunu göstereyim diye buraya kadar takip ettin beni.
Adamın ve genç kadının...
duruşunu görebiliyorsun...
ama adamın kadını durdurduğunu...
görebilmek için diğer tarafta olman gerekirdi.
Bir şeyi, bir tehlikeyi farketmişti adam..
ve kadını durdurmak için kolunu kaldırmıştı.
Müsaade edin. Heykeli izah edebilirim.
Heykel, 3. Charles ve eşini tasvir ediyor...
ama modern bir eser değil elbette.
Vatana ihanet davasında, oturum öncesi yemini anlatıyor.
Klasik tarzdaki kıyafet ise sadece bir âdet.
Beni bekliyordun.
Ne diye bekleyeyim ki?
Ben seni çok uzun süre bekledim.
Rüyalarında mı?
Sense bir kez daha kaçmaya çalışıyorsun.
Ne demek istiyorsun?
Tek kelime anlamıyorum söylediklerinden.
Madem ki rüya...
neden korkuyorsun?
Pekala, öykümüzün devamını anlat bakalım.
O gün öğleden sonra tekrar karşılaştık.
Kazara, elbette!
Bilemem.
Ya bu defa nerede karşılaştık?
Nerede mi? Önemi yok.
Sen bir grup arkadaşınla birlikteydin.
Pek tanımadığım kişilerdi; belki sen de pek tanımıyordun.
Bilmediğim bir konu üzerinde tartışıyorlardı.
Muhtemelen sen benden fazlasını biliyordun.
Seni izliyordum.
Hararetli tartışmanızı yapmacık bulmuştum.
İçlerinden hiçbiri, kim olduğunu bilmiyormuş da...
...bir ben tanıyordum sanki seni.
Sen de tanımıyordun üstelik.
Bakışlarımdan kaçıyordun sürekli.
Belli ki, kasıtlı yapıyordun bunu.
Beklemiştim. Çokça zamanım vardı.
Hep zamanım olduğunu düşünmüşümdür.
Yokmuşum gibi geçip gitmişti bakışların üzerimden.
Beni farket diye bir şeyler söylemiştim en nihayet.
Tüm bakışları üzerime çekecek biçimde...
biraz cüretkârca konuşarak katılmıştım tartışmaya.
Ne demiştim unuttum.
Sen cevap vermiştin bana; sessizleşen ortamda...
mantıksız yorumumu ironiyle karşılayarak.
Diğerleri suskun kalmıştı.
Sözlerini kimsenin anlamadığını hissetmiştim yine.
Hatta duyan tek kişi bendim belki de.
Sessizliği bozmak maksadıyla birisi, o gece veya ertesi...
veya başka bir gece için düzenlenen eğlenceden bahsetmişti.
Ne demişti unuttum sonradan.
Bahçede yürüyüş yapmayı pek sevmezdin.
Ayakkabıların çakıllı yol için uygun değildi.
Bir keresinde... daha sonraydı belki de...
ayakkabının topuğu kırılmıştı hatta.
Ayakkabını çıkarırken koluma girmiştin.
Topuk, ayakkabı tabanında ufacık bir yere tutunmuştu.
Dengeni sağlamış, topuğa bakarak...
bale barındaki balerin misali ayak baş parmağını...
diğerinin önüne koymuştun.
Sana başka bir ayakkabı getirmeme izin vermemiştin.
Seni kucağımda götürebilirim, demiştim ben de.
Sen ise sadece gülmüştün; cevap vermeden, sanki...
Ayakkabıyı elinde taşıyarak yürümek zorunda kalmıştın.
Tekrar karşılaştım seninle.
Hiç beni bekliyor gibi görünmüyordun...
karşılaşmaya devam ettik ama...
her köşede, her çalıda...
her heykelin altında...
her havuzun kenarında.
Kimsecikler ayak basmamıştı sanki o bahçeye...
sen ve benden başka.
Gelişigüzel konuşurduk...
heykel isimlerinden, çalıların şekillerinden...
süs havuzlarından.
Hiç ağzımızı açmazdık aksi takdirde.
Geceleri özellikle...
susmayı yeğlerdin.
Bir gece odana geldim.
Duvarlar vardı daima, dört bir yanımda.
Pürüzsüz, kaygan, parlak, biteviye duvarlar.
Ve sessizlik.
Kimsenin sesini yükselttiğini görmedim burada.
Kimse.
Sohbet, bariz biçimde anlamsız bir boşlukta sürerdi...
daha doğrusu, birşey ifade etmek için yapılmazdı.
Söz, donmuş gibi havada öylece asılı kalır...
ama muhakkak kaldığı yerden devam ederdi.
Önemi yok.
Aynı sohbetler hep aynı monoton ses tonuyla...
tekrar eder dururdu.
Hizmetçiler dilsizdi.
Tabii, oyunlar da sükunet içinde oynanırdı.
Bir dinlenme yeriydi.
İş tartışılmazdı.
Plan yapılmazdı.
Kimse münakaşa yaratacak herhangi bir şeyden bahsetmezdi.
Her yerde aynı uyarı vardı: "Sessizlik!"
- Evet, ben de hatırladım sanırım. - İnanılır gibi değil.
- Gördünüz mü? - Hayır, bir arkadaşım anlattı.
Eski gazetelerin hava durumu raporlarından kontrol edebiliriz.
Kütüphaneye bir bakalım.
Az evvel ne duydum biliyor musun?
Geçen sene bu zamanlarda...
havuzları donduracak kadar hava soğumuş.
Doğru değil bu elbette.
Ne istiyorsun benden? Mümkün olmadığını biliyorsun.
Bir gece odana geldim.
Yalnızdın.
Rahat bırak beni, lütfen.
Mevsim neredeyse yazdı.
Evet, haklısın...
don olması imkan dahilinde değildi.
Konser başlayacak.
Eşlik edebilir miyim sana?
Konsere mi gidiyorsun?
Akşam yemeğinde buluşuruz sonra.
Bu öykü çoktan bitti.
Birkaç saniye daha ve nihayet donmuş olacak...
ebediyen, mermerdeki bir mazi...
taşa oyulmuş bu bahçe misali;..
odaları artık metruk bu malikâne misali.
Rahat bırak beni, lütfen.
Hiç beni bekliyor gibi görünmüyordun...
karşılaşmaya devam ettik ama; her köşede,..
her çalıda, her heykelin altında...
her havuzun kenarında.
Kimsecikler ayak basmamıştı sanki o bahçeye...
sen ve benden başka.
Gelişigüzel konuşurduk heykel isimlerinden,..
çalıların şekillerinden, süs havuzlarından,..
göğün renginden.
Hiç ağzımızı açmazdık aksi takdirde.
Fakat sen alıkoydun kendini, sanki bir eşikte,..
yabancı, zifiri karanlık bir yerin girişindeymişsin gibi.
Yaklaş.
Daha da yaklaş.
Rahat bırak beni, lütfen.
Sürekli duvarlar, koridorlar, sürekli kapılar...
ve diğer tarafta, daha fazla duvarlar.
Sana ulaşmadan, kavuşmadan önce...
neler yaşanmıştı fikrin dahi yoktu.
Şimdi ise buradasın, seni getirdiğim bu yerde.
Hâlâ tereddüt içinde, ama buradasın, bu bahçede...
gördüğün, duyduğun, dokunduğun...
- Kimsin sen? - Biliyorsun.
Adın ne?
Önemi olmadığını biliyorsun.
Önemi yok.
Gölge gibisin...
yaklaşmamı bekleyen.
Rahat bırak beni.
Artık çok geç.
Seni bir daha görmememi istemiştin.
Tekrar görüştük tabii ki...
ertesi gün veya ondan sonraki...
veya ondan da sonraki gün.
Tesadüfen oluvermiştir.
Sana buradan birlikte gitmeliyiz demiştim.
Sen de mümkün değil demiştin, tabii ki.
Mümkün olduğunu biliyorsun ama.
Şu an tek yapabileceğin bu.
Evet, belki de.
Hayır, bilemiyorum artık.
Neden ben? Neden ben olmak zorundayım?
Beni bekliyordun.
Hayır, beklemiyordum. Hiç kimseyi beklemiyordum.
Boşuna bekliyordun.
Ölü gibiydin.
Doğru değil bu.
Hâlâ canlısın.
Buradasın. Görüyorum seni.
Hatırlıyor musun?
Doğru değil... galiba.
Herşeyi çoktan unutmuşsun.
Doğru değil.
Ayrılmak üzeresin. Odanın kapısı hâlâ açık.
Neden? Ne mânâ çıkarmamı bekliyorsun?
Beni nasıl bir hayatın içine sürükleyeceksin?
Mesele başka bir hayat değil.
Mesele sensin.
Hatırla.
Akşam vaktiydi, sonuncusuydu galiba.
Hava neredeyse kararmıştı.
Belirsiz bir gölge yaklaşıyordu yavaşça alacakaranlıkta.
Daha yüzünü seçemediğim halde...
sen olduğunu biliyordum.
Beni tanıyınca durakladın.
Öylece kalakaldık, ayrı...
konuşmadan.
Tam önümde duruyordun...
bekleyerek, belki de...
hareket edemiyormuş gibi hiçbir yöne.
Orada duruyordun, kaskatı...
hareketsiz...
kolların iki yanında...
bakarak bana.
Gözlerin büyüyor... daha da...
dudakların konuşmak istercesine aralık...
feryat... veya figan etmek istercesine.
Korkuyorsun.
Ağzın gittikçe açılıyor...
gözlerin büyüyor...
uzanıyor elin ümitle, belli belirsiz...
belki yalvarır, belki savunurcasına.
Hafifçe titriyor parmakların.
Korkuyorsun.
Kim o?
Kocan... belki de.
Seni arıyordu...
veya sadece geçiyordu.
Sana geliyordu.
Ama hareketsiz kalakaldın...
içine kapanık... dalgın.
Seni tam olarak çıkaramadığını sandı.
Daha da yaklaştı.
Sendeki bir şeyden imtina etti.
Bir adım daha yaklaştı.
Ona doğru baktın.
Çekip gitmeye karar verdi.
Ve şimdi...
hâlâ boşluğa dalıp gidiyor gözlerin...
ve hâlâ onu görüyorsun.
Onun gri gözlerini...
gri siluetini...
ve gülüşünü.
Ve korkuyorsun.
Odana yine girecek olursam...
o tekrar gelebilir diye...
veya zaten odada diye korku duyuyorsun.
Onun ve senin odanı bir oturma odası ayırıyor.
Nasıl olsa, bu vakitte oyun salonunda olur.
Sana geleceğim demiştim. Karşılık vermemiştin.
Tüm kapıları aralık bulmuştum:
otel odasının kapısı, oturma odasınınki...
senin odanın kapısı.
Açmak için sadece itmem yetmişti...
ve arkamdan kapatmıştım, birbiri ardınca.
Sonrasında olanları biliyorsun.
Neler oldu bilmiyorum. Tanımıyorum seni...
ne odayı, ne yatağı, ne de şöminenin üstündeki aynayı...
Ne aynası? Ne şöminesi?
Bilmiyorum artık. Hepsi yalan.
Madem yalan neden buradasın?
Nasıl bir şeydi ayna?
Şöminenin üstünde ayna yok.
Tablo var.
Manzara resmi, sanırım. Kar manzarası.
Ayna komodinin üstünde duruyor.
Tuvalet masasının üstünde de bir ayna var.
Başka mobilyalar da var, tabii.
Ne tür bir yatak?
Çift kişilik, muhtemelen.
Pencereden bakınca ne görünüyordu?
Bilmem. Pencere...
Ne odası? Seninle odada falan bulunmadım hiç.
Hatırlamak istemiyorsun, korkuyorsun çünkü.
Bu fotoğrafı da mı anımsayamadın?
Bilmiyorum. Hatırlamıyorum...
- Kimin çektiğini biliyorsun. - Yalan söylüyorsun.
Geçen sene çekildiğini biliyorsun. Yalvarmıştım sana çekmek için.
Sen de utanıyorum demiştin.
Evet, ciddiydim.
Beni beklediğin o odayı...
çok iyi hatırlıyorum.
Evet, komodinin üstünde bir ayna vardı.
Usulca kapıyı araladığımda...
o aynadan görmüştüm seni.
Beyaz bir rop veya gecelikle yatağın üzerinde oturuyordun.
Beyazlar içindeydin, terliğin de beyazdı...
bu yüzüğü takıyordun.
Hepsini kafandan uydurduğuna eminim.
Beyaz bir robum olmadı hiç.
Bir başkasıyla karıştırıyorsun.
Öyle olsun bakalım.
Hatırlıyorum, uzanmış yatıyordun beyaz tüyler içinde...
Hayır! Kes şunu, lütfen.
Delisin sen düpedüz.
"Hayır, lütfen!"
Sesin hâlâ kulaklarımda.
Korkmuştun o zaman.
Korkmuştun, ama o akşamki korkunu sevmiştim.
Seni izliyordum...
biraz çırpınmana göz yumarak.
Sevmiştim seni.
Gözlerinde farklı birşey vardı.
Çok canlıydın.
Ve sonra... ilk başta...
hatırla.
Hayır...
zorla olmamıştı herhalde.
Bunu ancak sen bilirsin ama.
- Ne oldu? - Hiç.
- Yorgun musun? - Evet, biraz, sanırım.
Güneş... öyle ansızın...
İçeri girmek ister misin?
Arzu edersen.
O gün çekmiştim fotoğrafı.
Ve benden, beni sınamak için sana bir yıl...
mühlet vermemi istemiştin, belki de...
beni bıktırmak için...
veya unutabilesin diye beni.
Zamanın önemi yok ama.
Seni bulmaya geldim.
Hayır, imkansız.
"Hayır, imkansız."
Böyle söylüyorsun, ama biliyorsun ki mümkün...
hazır olman, buradan gidebilmemiz.
Nasıl bu kadar emin olabiliyorsun?
Nereye gideceğiz?
Neresi olursa. Bilmiyorum.
Bir daha görmeyelim birbirimizi en iyisi.
Geçen sene... Hayır, imkansız.
Tek başına gideceksin...
ve sonra biz ebediyen...
Doğru değil bu!
Ayrılmak zorunda değiliz...
yalnız, ilelebet bekleyerek.
Doğru değil bu.
Ama korkuyorsun sen.
Çok geç artık.
Odandan çıkmıştı.
Daha demin aranızda şiddetli bir tartışma geçmişti.
Penceren bahçeye bakıyordu...
ama onun çekip gidişini görmeye gönlün elvermiyordu.
Yataktan medet umdun, kararsız...
nereye gideceğini bilemeden.
Yataktan medet umdun, çöküp oturdun...
son çare diye ona başvurdun.
Yataktan medet umdun,..
boş gözlerle önüne bakıp birkaç dakika öyle...
kararsızca ayakta kaldıktan sonra.
Yataktan medet umdun.
Kulak ver bana! Hatırla!
Dinle, lütfen!
Evet, vardı...
Doğru, kapının yanıbaşında koca bir ayna vardı...
belli ki, yanına gitmeye korktuğun.
Ama sen bana inanmıyormuş gibi yapacaksın.
Nereye gittin?
Neden sürekli kaçmak istiyorsun? Çok geç.
Artık çok geçti...
Kapı kapalıydı artık.
Hayır, kapı kapalıydı!
Dinle, daha fazla delile ihtiyacın var mı?
Ayrılışından birkaç gün önce...
bir öğleden sonra, bahçede çekilmiş bir fotoğrafını saklamıştım.
Ama resmi sana gösterdiğimde birşey ispat etmez demiştin.
Herhangi bir bahçede herhangi biri tarafından...
çekilmiş olabilir demiştin.
Sana, vücudunu deniz gibi sarmış beyaz tüyler içindeki...
halinin resmini göstermeliydim.
Ama tüm vücutlar, tüm tüylü roplar benzerdir...
oteller, heykeller, bahçeler gibi...
fakat yoktur dengi seni her gün bulduğum...
o eşsiz bahçenin.
Bir ikindi vakti...
ertesi gün, galiba...
Gidiyoruz demeye gelmiştim.
Hayır, gülmüyordun.
Yarın sabah çekip gideceğiz temelli...
Böyle değil.
Evet, odandaydık.
Gitmeye karar vermiş olmalıyız...
sen gönülsüzdün, belki de.
Senin odandaydım.
İlk olarak yatağı gören ama...
tuvalet masası görüş alanı dışında kalan kapıda.
Sen, bahçeye bakan pencerenin
yanındaydın muhtemelen.
Tam hatırlayamıyorum.
Odandan çıktıktan sonra merdivenlerde...
yanımdan geçmişti.
Başka bir günle karıştırmıyorsam.
Terk edilmişti o gece otel...
merdivenler...
koridorlar...
merdivenler.
Hayır, hatırlamıyorum artık.
Ben bile hatırlamıyorum artık.
Hatırlamıyorum.
Kapıyı çaldım. İşitmedin mi?
Evet. "Gir", dedim.
Pek yüksek sesle söylemedin herhalde.
Bu fotoğraf ne?
Gördüğün gibi, eski bir fotoğrafım.
- Ne zaman çekildi? - Bilmem. Geçen sene.
- Kim çekti? - Bilmem. Frank, galiba.
Frank geçen sene burada değildi.
Şey, burada çekilmemiştir belki.
Frederiksbad'da çekilmiş olabilir.
Başka birisi çekmiştir veya.
Evet, belki de.
Öğleden sonra ne yaptın?
Hiç. Kitap okudum.
Seni aradım. Bahçede miydin?
Hayır, müzik odasının yanındaki yeşil salondaydım.
Orada göremedim seni.
Birşey mi diyecektin bana?
- Canın sıkkın gibi. - Çok yorgunum.
Dinlenmelisin. Geliş sebebimiz bu, ne de olsa.
Çıkıyor musun?
Atış poligonuna gideceğim sanırım.
- Bu saatte mi? - Neden olmasın?
Anderson yarın geliyor.
Birlikte öğle yemeği yiyeceğiz...
başka bir planın yoksa şayet.
Elbette yok. Ne olabilir ki?
Bu akşam oldu, öyleyse.
Kapı kapandıktan sonra, gidişini işitmeye çalıştın...
ne ki hiç ses gelmiyordu, kapanan başka kapı yoktu.
Poligona giden en kestirme yol pencerenin altından geçiyordu.
Ama pencereyi açmadan yolu göremezdin.
Çakıl yoldaki adımlarına kulak verdin...
ama pencerenin gerisinden hiçbir şey duyamadın...
ve muhtemelen yol çakıl da değildi zaten.
Kolun biri saça doğru yarı bükük...
diğer el çeneye dayalı, parmak ağızda...
bir çığlığı bastırmak ister gibi.
Ve şimdi, bir kez daha buradasın.
Hayır, bu akıbet adil değil. Canlı istiyorum seni.
Canlı, eskiden olduğun gibi...
her akşam, haftalarca, aylarca.
Hiçbir yerde uzun müddet kalmadım.
Evet, biliyorum.
Umurumda değil.
Günler, günler boyu...
Neden istemiyorsun?
Niye hatırlamıyorsun?
Aklını kaçırmışsın sen.
Yoruldum. Rahat bırak beni.
- Saçma bir oyun bu! - Hilesini bilmen lazım.
- Yerden tek sayı al yeter. - Vardır bir kuralı.
Başlayan daima kaybeder.
Eminim, Frank geçen sene bu oyunu oynamıştır.
Yedili taban kullanmak lazım.
Hangi sıra?
Başlayın artık, lütfen.
Memnuniyetle. Hangisini almamı dilersiniz?
Şunu.
Peki, kaybettim.
Başlayan daima kazanır.
Yerden çift sayı al yeter.
En küçük tek sayı.
Logaritmik bir seri bu.
Her defasında farklı sıradan almalı.
Yalan bu. Zorla olmamıştı.
Hatırla.
Günler, günler boyu, her gece...
Her oda birbirinin aynı...
ama benim nazarımda o odanın eşi benzeri yoktu.
Ne bir kapı, ne koridor, ne de otel veya bahçe vardı artık.
Bahçe bile yoktu.
Gecenin bir yarısıydı...
tek kıpırtı yoktu otelde.
Kendimizi bahçede bulduk eskisi gibi.
Beni tanıyınca durakladın.
Öylece kalakaldık, ayrı, konuşmadan.
Tam önümde duruyordun...
hareket edemiyormuş gibi hiçbir yöne.
Orada duruyordun, kaskatı, hareketsiz...
kolların iki yanında...
bir çeşit uzun, kara pelerine bürünmüştün.
Siyah, belki de.
Dinle, ne olur.
Geri dönemeyiz artık.
Senden tek isteğim biraz daha beklemen.
Burada, gelecek sene, aynı vakitte...
Seninle her yere giderim.
Neden erteliyoruz şimdi?
Lütfen, ertelemeliyiz.
Bir sene çok değil ki.
Hayır, benim için hiçbir şey.
Ama, dinle...
Daha da mühlet istiyorsun anlaşılan. Ne zamana kadar?
Anlatıyorum ya.
- Çok fazla bekledim. - Sesini yükseltme, ne olur.
Niye böyle ihtiyatlı olmak zorundaymışız?
Çok mu kolay sanıyorsun?
Bilmiyorum.
Ve ayrıca...
pek de cesur değilim.
Tekrar erteleyemezsin.
Sadece birkaç saat daha istiyorum, o kadar.
Birkaç ay, birkaç saat...
birkaç dakika...
birkaç saniye daha...
hâlâ şüphe içindesin sanki...
ayrılmak için ondan...
kendinden...
gölgesisin sanki onun.
Biri geliyor. Sessiz ol, lütfen!
Git buradan, beni gerçekten seviyorsan.
Ufak bir rahatsızlık olsa gerek?
Evet, bir şeyim yok.
Daha iyisin ya?
Evet, odama çıkıyorum.
Sana eşlik edeyim mi?
Yalnız kalayım iyisi mi. Şimdi giderim.
Bir kez daha yürüdüm aynı koridorlar boyunca...
günlerce... aylarca...
yıllarca... sana kavuşmak için.
Ne bir fasıla, ne bir mola vardı bu duvarlar arasında.
Bu akşam gideceğim, seni de yanıma alarak.
Bu öykü başlayalı beri bir sene geçmiş olmalı.
Senin beni, benim seni bekleyerek geçirdiğimiz bir yıl.
Bu trompe l'oeil tarzına tahammül edemezdin sen...
bu aynalar ve kolonlar arasında...
bu her daim aralık kapılar, devasa merdivenler...
bu her daim açık oda.
Neredesin, benim kayıp aşkım?
Burada, seninleyim, bu odada.
Hayır, artık doğru değil bu.
Yardım et bana, yalvarırım.
Elini ver bana.
Evet, daha iyi oldun.
Evet, yatmaya gideceksin şimdi.
Evet, yarın birlikte yemek yiyeceğiniz Ackerson,..
Patterson veya bilmem kim gelmeden çok daha iyi olacaksın.
Gitmeme izin verme.
Biliyorsun ki çok geç.
Yarın, yalnız olacağım.
Senin boş odanın kapısını açacağım.
Üşüyorum.
Hayır, hiçbir şeye ihtiyacın yok.
Salonda nasıl bir intiba bıraktığını bilmiyorsun.
Kesin birşey yok hatırında.
Attığın çığlığın skandal yaratmamasını diliyorsun.
Gider gitmez... belki de kocan olan bu adam...
belki de kendisini sevdiğin...
terk edildiğinden haberi olmayan...
çantanı hazırlayıp rahat elbiseler koydun içine.
Geceleyin gitmeye karar vermiştik.
Ama anlaşılan, ona bir şans daha vermek istiyordun.
Bilmem. Ben kabul etmiştim.
Gelmeliydi. Seni geri götürebilirdi.
Otel sanki terk edilmişti.
Herkes, rahatsızlığın yüzünden katılamadığın, uzun süredir...
beklenen bir oyunu izlemeye gitmişti.
Adı da, sanırım...
Adını unuttum şimdi.
Piyes geç vakte kadar sürüyordu.
Odada seni yatar halde bıraktıktan sonra...
arkadaşlarına katılmak üzre tiyatroya gitmişti.
Seni gerçekten elinde tutmak isteseydi...
oyuna gitmekten vazgeçmeliydi.
Giyinmiş, gitmeye hazırdın ve beklemeye başlamıştın, yalnız...
odana giden koridor üzerindeki bir tür lobide.
Her nedense, geceyarısına kadar beklememi istemiştin.
Gelmesini mi umuyordun acaba bilmiyorum.
Bir anlığına, ona herşeyi anlattığını dahi düşündüm...
ve seninle karşılaşmasını ayarladığını.
Veya belki de, gelmeyeceğimi sandın sadece.
Kararlaştırdığımız vakitte geldim.
O malikânenin bahçesi tam Fransız tarzıydı;..
ne bir ağaç, ne bir çiçek ne de herhangi bir bitki.
Çakıl, taş, mermer...
keskin hatlı, nizamî...
gizemden mahrum.
İlk bakışta...
içinde kaybolmak imkansız gibi gelirdi...
dümdüz yolları boyunca...
sabit heykeller arasında, granit döşeme...
üzerinde bulunduğun, şimdi bile...
kendini kaybederek, sonsuza dek...
durgun gecede...
benimle birlikte.
SON